Bandung, mister mister en hot springs

Dit weekend in Bandung geweest, de vierde grootste stad van Indonesië. Een stad met 2 miljoen inwoners, die vergeleken bij Jakarta toch echt eerder aandoet als een dorp. We hebben hier dan ook maar eens het lokale vervoer uitgeprobeerd. Eerst de stad verkend vanuit een becak, een veelkleurige fietstaxi met als chauffeur een oude man met een bijzonder goede conditie ;-). We pasten net niet naast elkaar op het kleine bankje, wat de Indonesiërs wel met gemak lukt...mmm wat zegt dat over ons?!
Vervolgens met een Angkot, een klein minibusje, naar Dago gegaan om te genieten van een aantal watervallen en het mooie uitzicht vanaf de bergen. De Angkot is eigenlijk meer een roestbak die op elke straathoek probeert passagiers op te pikken. Het duurt dus wel even voor je op de plek van bestemming bent, maar het kost dan ook bijna niets. Vandaag naar Tangkuban Perahu en Ciater geweest met de Subang Colt, een iets grotere minibus, waar dus ook veel meer mensen inpassen. Dit betekent dus echt proppen. Kinderen op schoot, mensen die uit de deur hangen en heel veel bagage mee. Best gezellig zo'n ritje!
Tangkuban Perahu is een grote vulkaan, die op het moment niet actief is, maar wel een heerlijke stank produceert. De top van de vulkaan was bezaaid met mensen die allerlei dingen wilden verkopen, zelfs siberische bontmutsen (het is namelijk op 2500 meter hoogte toch maar 25 graden, dus dan zullen we het wel koud hebben...) Ciater bleek een zeer commercieel hot springs-park te zijn. Waar wij dachten wat natuurlijke warmwater bronnen aan te treffen, bleek dit een soort van Indonesische efteling te zijn, waar het op zondag echt heel erg druk is. Iedereen stond gewoon met z'n kleren aan te poedelen in één van de baden met een geneeskrachtige werking voor reuma en allerlei huidziekten. We hebben zelf geen duik genomen, hier rondlopen was al een ervaring op zich. Ciater lag overigens wel tussen de theeplantages, wat veel goed maakte. Echt een prachtig landschap!

De afgelopen dagen waren we zelf ook weer echt een attractie. Kinderen die ons aanstaarden en achterna zaten, op elke straathoek iemand die een praatje wil maken en we werden zelfs uitgescholden voor viezeriken. Ja deze meneer kende de Nederlanders nog van vroegere tijden.
Het vele mister mister zullen we in Jakarta wel gaan missen.

p.s. Waar de malls in Jakarta ons al verbaasden met glijbanen en schaatsbanen, troffen we hier een mall met een reuzenrad aan. Tja het kan dus altijd nog gekker!!!