Bier in grote witte mokken

De Ramadan is bijna afgelopen. Ik ben benieuwd of de oproepen tot gebed dan iets zachter en minder lang zullen duren, of er straks wel weer gewoon taxi's te krijgen zijn rond zonsondergang (massaal naar gebed en natuurlijk eindelijk eten) en of ik bier mag drinken uit een glas?!Nu krijgen we bier uit grote witte mokken of bekers met de opdruk "good morning", mmm dat drinkt toch iets minder gezellig. Het heeft allemaal te maken met het feit dat alcohol tijdens de Ramadan verboden is (anders toch ook dacht ik, maar blijkbaar wordt er nu streng op gelet en zijn café-eigenaren bang een boete of iets dergelijks te krijgen). Bestel je vervolgens een cocktail of wijn, dan mag het opeens wel uit een glas. Vreemd, blijkbaar valt er te twisten over de aanwezigheid van alcohol in deze drankjes...

Iedereen bereidt zich hier trouwens voor op "Idul Fitri" (het Suikerfeest). Supermarkten worden echt helemaal leeggekocht (las vanmorgen in the Jakarta Post dat winkels rond deze tijd 55% van hun jaaromzet draaien!!! Daar zijn Sinterklaas en Kerst in Nederland niets bij), ons appartementencomplex is helemaal versierd (kerstversiering is hier dus ook te krijgen) en Jakarta begint al aardig uitgestorven te raken.Vanmorgen konden we gewoon zonder file naar de ambassade, echt een raar gezicht. Before and after foto's houden jullie van me tegoed. Aangezien iedereen vertrekt en terug naar huis gaat (pulang kampong) en er in Jakarta waarschijnlijk niet zo veel te beleven valt, hebben we besloten zelf ook een tripje te maken. We vertrekken woensdagochtend per speedboot naar Kul Kul Kotok, een van de duizend eilanden (Pulau Seribu) voor de westkust van Java. Waarschijnlijk veel snorkelen, lezen en niets doen...tja, je moet af en toe ook een beetje de toerist uit hangen!

Begin van het regenseizoen

Geloof dat het nu dan toch echt gaat beginnen, het regenseizoen. Na een paar kleine buitjes in de eerste week dat we hier waren, onweert en regent het er nu heftig op los.
Zit nu nog lekker droog op mijn werk, zonder paparaplu (die moet ik nu dus echt gaan aanschaffen!!!), maar wil zo toch echt naar huis. En dat is meteen een probleem met dit weer. Indonesiërs zijn natuurlijk ook niet gek en laten zich liever niet nat regenen. Ze nemen nu dus massaal een taxi (die ze normaal gesproken niet kunnen (of willen) betalen). Straatbeeld ziet er meteen ook heel anders uit. Alle brommertjes, mobil sepeda's en baja's (soort kleine oranje invalidewagentjes) staan te schuilen onder bruggen, ook als dat betekent dat ze zo de hele weg blokkeren. Verder tovert iedereen ergens een soort van regenpak, cape of plastic zak vandaan, zodat ze niet als een verzopen katje bij hun volgende afspraak aankomen. Tja, hier spreekt de onervarenheid van deze Hollandse (die toch wel wat regen gewend is), voortaan zal ik mijn plastic boodschappentasjes maar bewaren...

To be continued!!!

Hindernissen op weg naar web 2.0

Internet is hier geen betrouwbare vriend. Je kunt of geen verbinding maken of je wordt er voortdurend afgegooid of het is zo langzaam, dat je rustig even een blokje om kunt voor de pagina geopend is. Skypen werkt ook niet echt, want ook daar wordt de verbinding voortdurend verbroken en dat belt toch niet echt heel lekker. Heb al een aantal keren geprobeerd foto's op flicker te zetten, maar dat is denk ik echt een meerjarenplan...
Maar goed de aanhouder wint, zal het dus blijven proberen en wie weet lukt het dan opeens om een filmpje te uploaden. We shall see!

De Indonesiër maakt in ieder geval (voor zover ik dat nu al goed kan beoordelen) nauwelijks gebruik van internet. Internet is hier echt nog een luxe goed. Internetcafé's zijn toch nog vrij duur (maar er zijn er wel veel) en je ziet maar heel af en toe een gratis wifi-hotspot, en dan is het dus ook nog eens heel langzaam. Veel van de mensen die ik nu voor mijn werk ontmoet hebben dan ook geen emailadres, iets dat wij ons eigenlijk niet meer kunnen voorstellen.

Web 2.0 lijkt voor hier toch echt nog een brug te ver.

Life in Jakarta

Eindelijk wat tijd gevonden om mijn blog te updaten en dat is ook wel nodig. Ben nu bijna vier weken in Jakarta en het is raar te merken hoe snel het went. Niet dat ik de culture-shock al helemaal te boven ben, maar je kunt de contrasten tussen rijk en arm heel gemakkelijk ontlopen. Zo struikel je zo ongeveer over de luxe shoppingmalls en met luxe bedoel ik ook echt luxe!! Prada, Gucci, Armani, Jean Paul Gaultier (en zo kan ik nog wel even doorgaan), marmeren vloeren, fonteinen, "diners" met alles erop en eraan, deuren worden voor je opengehouden, taxi's worden geregeld... even waan je je in New York (soort van sex and the city meets Jakarta, hoe vreemd!).
De westerse wintercollectie vliegt hier trouwens de deur uit en dat terwijl het toch echt boven de 35 graden is, erg vreemd om mensen met winterjassen te zien lopen. Ach ja, lang leve de airco!!!
Er zijn tal van luxe restaurants en hippe barretjes en je verplaatst je hier (althans ik, maar dat zal wel wat met de temperatuur te maken hebben) voornamelijk per taxi (Blue Bird of Silver Bird). Best een luxueus leventje dus.
Maar aan de andere kant zie je ook de sloppenwijken (tegen de luxe shoppingmalls aan gebouwd), bedelende kinderen, zwervers en vervallen huizen. Mensen wonen hier echt opeengepakt en als het regenseizoen straks begint (hopelijk duurt dit nog even) dan raken veel mensen hun huizen weer kwijt. De contrasten zijn hier groot, maar er is ook al veel verbeterd en ik hoop dat deze stijgende lijn zich voort zal zetten!

Denk dat ik de komende maanden erg ga genieten en hoop zoveel mogelijk van het land te kunnen zien en de Indonesiër echt een beetje te leren kennen. We zullen zien in hoeverre dat lukt...