The mighty jungle...

Orang oetans vinden dat was de missie voor ons weekje Sumatra, dat je daarvoor minsten twee dagen door het regenwoud moet lopen, dat namen we op de koop toe. Ik kan niet anders zeggen dan dat het echt fantastisch was. De tocht was zwaar, dankzij het warme, benauwde en klamme weer. De "paden" waren spekglad (lang leve het regenwoud!) en we moesten echt tussen de lianen door kruipen. Maar onze missie is geslaagd. We hebben maar liefst drie orang oetans gezien, allemaal met een kleintje. Wat een beesten, echt super mooi om deze in het wild te kunnen zien.

We hebben nog moeten rennen voor Mina. Dit is een semi-wilde orang oetan, die niet vergeten is dat mensen haar vroeger eten gaven. Aangezien ze dit nu in het regenwoud niet meer krijgt (met "succes" teruggeplaatst in het wild), heeft ze de neiging achter de toeristen aan te gaan. Onze gidsen moesten haar afleiden en dit lukt natuurlijk alleen met, precies, wat eten. Het is dus een soort vicieuze cirkel, waarbij Mina het dus nooit helemaal afleert en dus ook nooit echt helemaal "wild" zal worden. Tja, voor ons was het wel even schrikken, achterna gezeten door een orang oetan... gelukkig zijn ze niet de snelste!


Behalve orang oetans hebben we ook zwarte gibbons (de echte slingeraap), thomas leaf monkey's en makaken gezien. Vooral die laatste zijn echt hondsbrutaal. Ze hadden zich verschanst in de bomen achter ons kamp en zodra we eten gingen maken, kwamen ze steeds dichterbij. De grootste aap natuurlijk voorop, om af en toe wat stukken ananas weg te graaien en dan weer snel richting vertrouwde boom te vertrekken.

De tweede dag hebben we 's ochtend nog een flinke "wandeling" gemaakt en daarna zijn we raftend teruggegaan naar het dorpje. Geen rubberbootjes, maar gewoon wat grote banden aan elkaar geknoopt en als peddel een houten stok. Ach ja op dit soort momenten sta je nergens meer versteld van.

De jungle trek in Bukit Lawang is echt super, echt een aanrader! Dus voor degenen die net nieuwe reisplannen maken en van plan zijn naar Sumatra te gaan, bel Thomas! Thomas was onze gids en echt een hele goede. Veel verhalen over de natuur en de apen, maar ook veel leuke grappen en verhalen over de "jungle man" in Europa.

Thomas
'expert guide'
hp: +62 81376 330753
e-mail: jungleman_thomas@yahoo.com

Na Bukit Lawang zijn we, via Berastagi (hier kun je spotgoedkoop fruit kopen - halve kilo passievruchten voor 15 cent!!!), doorgereisd naar Danau Toba.
Dit is één van de grootste zoetwaterplassen ter wereld met een diepte van 450 meter en ongeveer 100.000 jaar geleden ontstaan na een vulkaanexplosie. Echt een indrukwekkend meer! Met de boot zijn we naar Tuk Tuk gegaan, een klein plaatsje op een eiland in het meer. Tuk Tuk is echt een heel relaxed dorpje. Hier kwamen we backpackers tegen, die daar al twee maanden waren blijven hangen!! Het gebied rondom Danau Toba is christelijk en staat bekend om zijn Batak-cultuur. Ooit waren de Batak's kannibalen, nu leven ze gelukkig alleen nog in de traditionele huizen met overhellende daken (zie foto). We hebben het eiland verkend op scooters en zijn naar een traditionele Batak dansvoorstelling geweest. Helaas konden we maar twee nachtjes blijven, was graag nog een paar nachtjes gebleven (maar geen twee maanden ;-)).


Nu weer aan het werk en morgenavond richting Lombok! Het blijft feest!!!

De feestdagen op z'n Indonesisch

Sinterklaas, kerst, je merkt er hier niet veel van. Oke we hebben wel sinterklaasgedichten voor het thuisfront geschreven en een paar pepernoten gegeten (dankzij Marleen en Pieter), maar het is toch niet echt hetzelfde. De malls zijn wel versierd, portiers hebben kerstmutsen op en ook hier zingt Mariah haar hoogste lied. Maar ja met 30 graden buiten, heb je toch echt geen kerstgevoel. Nu hadden we een kerstboom kunnen optuigen en een drie-gangen diner voor twee kunnen maken, maar nee we gaan (weer) op vakantie!!!

Eerst naar Sumatra: Lake Toba en Bukit Lawang. Hopen dat we heel veel wilde oerang oetans tegenkomen (als je op flickr foto's van bukit lawang opzoekt, begrijp je meteen wat ik bedoel). Waarschijnlijk zullen we op Sumatra het echte regenseizoen leren kennen, dus vandaag op zoek geweest naar een goede poncho, maar dat is nog best moeilijk in Jakarta. Net als die kaplaarzen, die heb ik ook nog steeds niet gevonden.
Daarna gaan we door naar Lombok: Gili-eianden, Senggigi en Kuta Beach. Snorkelen, schildpadden zoeken, lekker scooteren op Lombok en tempels bezoeken. Verwacht dat JF ook nog een klein surf-cursusje gaat doen...dus jullie kunnen weer wat mooie actiefoto's verwachten!

Niet verkeerd toch voor kerst en oud en nieuw?!
Maar moet eerlijk bekennen dat we het thuisfront wel een beetje beginnen te missen, zelfs de eeuwige discussie wat gaan we dit jaar doen met oud en nieuw...

Alvast fijne feestdagen en een gelukkig 2009!
Moet wel nog even kwijt dat Indonesie echt een aanrader is, dus als jullie nog zin hebben om deze kant op te komen...

Heerlijk Bali

Net twee weken vrij geweest en wat tijd gehad om meer van Indonesië te zien. Het is echt een prachtig land. Twee weken lang genoten van de mooie uitzichten vanaf vulkaankraters, dolfijnen gezien, door de rijstvelden op bali gescooterd, tempels en hot springs bezocht, de 'kingfisher' en gibbons gezien, heerlijk gegeten, genoten van een lekkere ietwat harde massage en lekker op het strand gelegen! Oost-Java en Bali zijn echt meer dan de moeite waard. Kan het echt iedereen aanraden om hier naartoe op vakantie te gaan!

Het was nog wel even spannend of we naar Bali zouden gaan in verband met de op handen zijnde executie van de drie Bali-bommers. Australië en Nieuw-Zeeland hadden een negatief reisadvies afgegeven en ik kreeg zelf ook het verzoek mee de toeristische plekken op Bali zoveel mogelijk te vermijden en er ook niet al te "Amerikaans" uit te zien (dus basebalcap toch maar thuis gelaten...). Uiteindelijk zijn we toch gegaan en het rare was dat echt helemaal niemand ermee bezig was op Bali. Het was zelfs moeilijk om er nieuwsberichten over te vinden. Ik kreeg meer smsjes uit Nederland met nieuws dan ik zelf kon vinden. Het gaf me het gevoel dat het boek van Joris Luijendijk (Het zijn net mensen) toch wel erg dicht bij de waarheid komt!

Hallo, bent u van Holland?

Af en toe hoor je hier opeens Nederlands. Het is dan niet een toerist, maar een over het algemeen hoogbejaarde Indonesier die nog steeds erg goed Nederlands spreekt. Steevast luidt de vraag "hallo, bent u van Holland?" Even ben je verbaasd, maar al snel heb je een leuk gesprek over de Hollanders en vroegere tijden. Zowel de goede als de slechte dingen, zijn vrij bespreekbaar. Net zaten we naast een Indonesische man, die vertelde dat hij nog twee zussen heeft die in Nederland wonen, in Zaandam. Voor de Tweede Wereldoorlog zat hij op de Nederlandse school en zelfs zijn kinderen spreken nog een beetje Nederlands. Zijn Nederlands was zo "beschaafd" dat wij ook weer even op onze woorden moesten letten. Gewoon weer even duidelijk articuleren en geen slang...Best moeilijk...

Een van de leuke dingen aan ons verblijf hier is die band tussen Nederland en Indonesie. Ik merk het in mijn werk, maar dus ook op straat. Er is een soort oprechte interesse en mensen zijn, hoe raar dat misschien ook klinkt vanwege onze koloniale geschiedenis, toch ook wel een beetje blij met de Nederlanders.

Indonesische ergernissen...

Normaal gesproken schrijf ik iets over alle leuke dingen die ik heb meegemaakt, maar nu is het tijd om ook even wat aandacht aan de (voor mij) kleine ergernissen in het mooie Indonesië te besteden. Daar gaan we dan:
1. Het tempo van de gemiddelde Indonesiër ligt niet zo heel erg hoog. Ze hebben zelden haast. Iedereen sloft een beetje rond en overal hoor je het pelan pelan (rustig aan). Dacht eerst dat het aan mijn mega lange benen lag (althans mega lang voor hier dan), dat ik altijd iedereen inhaal op straat, maar nee ze nemen gewoon de tijd en laten zich niet opjagen door wie of wat ook en ze zorgen er in ieder geval voor dat ze dus niet gaan zweten van de zojuist geleverde inspanning.
Maar je begrijpt dat dat rustige en langzame leventje voor mij natuurlijk wel een beetje lastig is. Net als ik even snel boodschappen wil doen, hang ik vast achter een grote Indonesische familie die net vandaag het maandelijkse uitje naar de supermarkt maakt en dus totaal geen haast heeft. De mevrouw achter de “tourist information office”, maakt eerst uitgebreid haar privé telefoongesprek af en loopt daarna rustig eerst nog even naar achter om iets met haar collega te bespreken. De rij achter mij groeit maar daar heeft ze geen boodschap aan, wederom pelan pelan.
2. Je romantische diner voor twee wordt nooit tegelijk geserveerd en het verschil tussen een voor- en een hoofdgerecht is ook nog niet helemaal duidelijk. Dineren duurt op deze manier wel iets langer en dat is maar goed ook want voor een viergangendiner staat hier misschien net iets meer dan een uur. Hoewel ze dus eigenlijk nooit haast hebben, eten ze hier in max tien minuten. Ze proppen het echt letterlijk naar binnen. Eten is een soort moetje en heeft echt niets met gezelligheid te maken. Wat dat betreft vinden ze ons ‘westerlingen’ behoorlijk vreemd.
3. Iedereen bemoeit zich overal mee. Je zou het behulpzaam kunnen noemen en dat is het ook wel een beetje, maar Indonesiërs zijn zo nieuwsgierig dat ze het gewoon niet kunnen laten elk gesprek te volgen. Dus sta je te pinnen, dan kijkt er rustig iemand over je schouder mee om te kijken of alles wel goed gaat. Ga je naar het immigration office (waar ze overigens geen Engels spreken) om je visum te verlengen, zijn er maar liefst vijf mensen die pleiten voor de verlenging van je visum. Deze vijf mensen weten mij gelukkig precies te vertellen waar ik naartoe moet en wat ik moet doen en toevallig weten ze dan ook meteen dat ik Daisy Tilla Maria heet en 29 ben, fijn!!!
4. De simpele tekens in liften worden niet begrepen. < > betekent deuren openen en > < deuren sluiten, toch?! Indonesiërs drukken gewoon willekeurig op allerlei knoppen, zodat het soms een aantal minuten duurt, voordat de liftdeuren sluiten, en dan stop je dus vervolgens op elke verdieping. In het begin probeer je dit nog uit te leggen, maar nu laat ik dat achterwege want dan duurt het alleen nog maar langer. Zodra ik op de knop sluiten druk, drukt één van hen weer op deuren openen, tja dat schiet natuurlijk niet op.
5. Het principe van eerst uitstappen en dan pas instappen, kennen ze hier niet en dat is op zich toch vrij vreemd aangezien ze nooit haast hebben… Als je hier een bomvolle bus uit wilt, dan stappen dus eerst mensen in en dan mag jij vervolgens proberen je nog naar buiten te wringen. Let hierbij extra op je tas, want voor je het weet hangt deze vast tussen de sluitende deuren. Je zou denken dat ze zelf ook wel inzien dat dit niet de meest handige manier is, maar nee dat zit er helaas niet in.
6. En tot slot (althans voor nu dan) iedereen gooit hier al zijn afval gewoon op straat. Ik verbaas me er elke dag weer over, hoeveel troep er langs de weg ligt. In sommige wijken leven mensen letterlijk op een vuilnisbelt. Iedereen vindt het ook de normaalste zaak van de wereld. Zo zagen we in Bandung de bestuurder van een Angkot (minibusje) zonwerende plastic plakfolie van zijn voorruit peuteren (de slimmerd had het over zijn gehele ruit geplakt en keek nu tegen een donkerbruine strip aan). Het duurde niet zo lang voor er grote stukken plastic uit het raam vlogen, echt heel erg milieubewust.

Tja, mijn Indonesische leven gaat dus ook niet altijd over rozen… en stiekem is dat eigenlijk wel zo vertrouwd.

Nog een weekje werken en dan komen Marleen en Pieter. We gaan samen naar Oost-Java (vulkaan Bromo beklimmen/bekijken) en daarna door naar Bali om dolfijnen te spotten, te wild water raften en lekker tussen de sawa’s te fietsen. Heb er heel veel zin in!!

Bandung, mister mister en hot springs

Dit weekend in Bandung geweest, de vierde grootste stad van Indonesië. Een stad met 2 miljoen inwoners, die vergeleken bij Jakarta toch echt eerder aandoet als een dorp. We hebben hier dan ook maar eens het lokale vervoer uitgeprobeerd. Eerst de stad verkend vanuit een becak, een veelkleurige fietstaxi met als chauffeur een oude man met een bijzonder goede conditie ;-). We pasten net niet naast elkaar op het kleine bankje, wat de Indonesiërs wel met gemak lukt...mmm wat zegt dat over ons?!
Vervolgens met een Angkot, een klein minibusje, naar Dago gegaan om te genieten van een aantal watervallen en het mooie uitzicht vanaf de bergen. De Angkot is eigenlijk meer een roestbak die op elke straathoek probeert passagiers op te pikken. Het duurt dus wel even voor je op de plek van bestemming bent, maar het kost dan ook bijna niets. Vandaag naar Tangkuban Perahu en Ciater geweest met de Subang Colt, een iets grotere minibus, waar dus ook veel meer mensen inpassen. Dit betekent dus echt proppen. Kinderen op schoot, mensen die uit de deur hangen en heel veel bagage mee. Best gezellig zo'n ritje!
Tangkuban Perahu is een grote vulkaan, die op het moment niet actief is, maar wel een heerlijke stank produceert. De top van de vulkaan was bezaaid met mensen die allerlei dingen wilden verkopen, zelfs siberische bontmutsen (het is namelijk op 2500 meter hoogte toch maar 25 graden, dus dan zullen we het wel koud hebben...) Ciater bleek een zeer commercieel hot springs-park te zijn. Waar wij dachten wat natuurlijke warmwater bronnen aan te treffen, bleek dit een soort van Indonesische efteling te zijn, waar het op zondag echt heel erg druk is. Iedereen stond gewoon met z'n kleren aan te poedelen in één van de baden met een geneeskrachtige werking voor reuma en allerlei huidziekten. We hebben zelf geen duik genomen, hier rondlopen was al een ervaring op zich. Ciater lag overigens wel tussen de theeplantages, wat veel goed maakte. Echt een prachtig landschap!

De afgelopen dagen waren we zelf ook weer echt een attractie. Kinderen die ons aanstaarden en achterna zaten, op elke straathoek iemand die een praatje wil maken en we werden zelfs uitgescholden voor viezeriken. Ja deze meneer kende de Nederlanders nog van vroegere tijden.
Het vele mister mister zullen we in Jakarta wel gaan missen.

p.s. Waar de malls in Jakarta ons al verbaasden met glijbanen en schaatsbanen, troffen we hier een mall met een reuzenrad aan. Tja het kan dus altijd nog gekker!!!

De oude stad en Bali

Afgelopen weekend hebben we eindelijk wat meer van Jakarta gezien dan de golden triangle. We zijn naar het Monas-plein geweest (nationale moment), hebben het presidentiële werkpaleis van Yudhoyono bekeken (welliswaar alleen van de buitenkant) en zijn naar de grootste moskee van Zuid-Oost Azië geweest (ontworpen door een katholiek). Daarna Chinatown bezocht en naar het oude Nederlandse deel van Jakarta geweest. Als je Café Batavia binnenloopt waan je je direct in koloniale en dus een beetje Nederlandse sferen. Het grote verschil tussen arm en rijk is ook hier weer heel duidelijk zichtbaar. De oude stad is echt heel erg vervallen en mensen leven als het ware op een vuilnisbelt. Tijdens het regenseizoen moeten ze een verdieping hoger gaan leven, omdat de huizen onder water komen te staan. Wat wel opvalt is dat iedereen hier (nog steeds) erg vrolijk is. Onze gids legde uit dat de mensen hier geen stress hebben omdat ze letterlijk het leven per dag bekijken. De rijke Jakartaanen zijn er dus veel slechter aan toe...hoge bloeddruk, hartkwalen, etc. Maar toch, voor ons was het wel even schokkend om te zien hoe weinig er gedaan wordt om deze buurt op te knappen en een beetje bewoonbaar te maken. Er wordt al jarenlang onderhandeld over renovatieprojecten (in het kader van cultureel ergfoed), maar dit komt helaas niet echt van de grond.

Ben woensdag naar Bali vertokken voor mijn werk. Moet zeggen dat ik erg genoten heb van de loftroom die ze voor mij gereserveerd hadden (4 bedden, 4 badjassen, 2 verdiepingen, een complete zithoek...tja luxe is hier nu eenmaal niet zo duur). Van Bali heb ik helaas (bijna) niets gezien. De bijeenkomst duurde echt van 07.30 uur 's ochtends to 23.00 uur 's avonds. Deze afspraken gaan hier gelukkig wel gepaard met het nodige ceremonieel, dus heb ook van een heerlijk diner en Balinese dans kunnen genieten.
Vond het erg interessant om te zien hoe het onderhouden van een bilaterale relatie er in de praktijk nu eigenlijk aan toe gaat. Er wordt niet alleen over zaken gepraat, maar er wordt ook geinvesteerd in het leren kennen van je gesprekspartners. Het woord netwerken heeft hier toch een iets andere betekenis en vraagt tijd en interesse.

Vlieg zo weer terug naar Jakarta, maar weet zeker dat ik terug moet naar Bali. De sfeer die hier hangt is zo ontspannen en er zijn nog zoveel mooie dingen te zien, dus ga bij thuiskomst toch maar eens even bekijken wanneer we de toeristische route kunnen doen.

Kul Kul Kotok

Suikerfeest wordt hier massaal gevierd. Jakarta was echt een verlaten stad. Met dit soort dagen merk je goed dat heel veel mensen hier echt alleen maar werken en dat hun familie elders woont. Voor ons was het ook fijn, want de ambassade ging 2 dagen dicht, dus tijd voor een uitstapje!
Woensdagochtend naar Pulau Seribu vertrokken. Een eilandengroep voor de westkust van Java. Wij zouden een paar daagjes op Kul Kul Kotok verblijven. Na anderhalf uur varen (de heenreis was duidelijk beter dan de terugreis, hoge golven en dus kotsende mensen...gelukkig hebben Nederlanders een sterke maag!) kwamen we aan op een klein bounty-eiland. We kregen een welkomstdrankje en werden vervolgens naar ons hutje aan zee gebracht. Echt prachtig. De afgelopen dagen hebben we dan ook vrijwel niets gedaan. Een beetje snorkelen, een beetje lezen, wat eten en meedoen met karaoke (daar zijn ze hier helemaal weg van!!!). Even heerlijk relaxen.

We schrokken nog wel een beetje van de natuurlijke bewoners van dit eiland. Een aantal varanen belaagde het restaurant tijdens lunchtijd, wat een grote beesten! Ze kunnen trouwens ook behoorlijk goed zwemmen (had ik echt geen idee van), leuke verrassing als je net lekker aan het snorkelen bent. Mmm, ik houd het toch liever op wat mooie gekleurde vissen...

Bier in grote witte mokken

De Ramadan is bijna afgelopen. Ik ben benieuwd of de oproepen tot gebed dan iets zachter en minder lang zullen duren, of er straks wel weer gewoon taxi's te krijgen zijn rond zonsondergang (massaal naar gebed en natuurlijk eindelijk eten) en of ik bier mag drinken uit een glas?!Nu krijgen we bier uit grote witte mokken of bekers met de opdruk "good morning", mmm dat drinkt toch iets minder gezellig. Het heeft allemaal te maken met het feit dat alcohol tijdens de Ramadan verboden is (anders toch ook dacht ik, maar blijkbaar wordt er nu streng op gelet en zijn café-eigenaren bang een boete of iets dergelijks te krijgen). Bestel je vervolgens een cocktail of wijn, dan mag het opeens wel uit een glas. Vreemd, blijkbaar valt er te twisten over de aanwezigheid van alcohol in deze drankjes...

Iedereen bereidt zich hier trouwens voor op "Idul Fitri" (het Suikerfeest). Supermarkten worden echt helemaal leeggekocht (las vanmorgen in the Jakarta Post dat winkels rond deze tijd 55% van hun jaaromzet draaien!!! Daar zijn Sinterklaas en Kerst in Nederland niets bij), ons appartementencomplex is helemaal versierd (kerstversiering is hier dus ook te krijgen) en Jakarta begint al aardig uitgestorven te raken.Vanmorgen konden we gewoon zonder file naar de ambassade, echt een raar gezicht. Before and after foto's houden jullie van me tegoed. Aangezien iedereen vertrekt en terug naar huis gaat (pulang kampong) en er in Jakarta waarschijnlijk niet zo veel te beleven valt, hebben we besloten zelf ook een tripje te maken. We vertrekken woensdagochtend per speedboot naar Kul Kul Kotok, een van de duizend eilanden (Pulau Seribu) voor de westkust van Java. Waarschijnlijk veel snorkelen, lezen en niets doen...tja, je moet af en toe ook een beetje de toerist uit hangen!

Begin van het regenseizoen

Geloof dat het nu dan toch echt gaat beginnen, het regenseizoen. Na een paar kleine buitjes in de eerste week dat we hier waren, onweert en regent het er nu heftig op los.
Zit nu nog lekker droog op mijn werk, zonder paparaplu (die moet ik nu dus echt gaan aanschaffen!!!), maar wil zo toch echt naar huis. En dat is meteen een probleem met dit weer. Indonesiërs zijn natuurlijk ook niet gek en laten zich liever niet nat regenen. Ze nemen nu dus massaal een taxi (die ze normaal gesproken niet kunnen (of willen) betalen). Straatbeeld ziet er meteen ook heel anders uit. Alle brommertjes, mobil sepeda's en baja's (soort kleine oranje invalidewagentjes) staan te schuilen onder bruggen, ook als dat betekent dat ze zo de hele weg blokkeren. Verder tovert iedereen ergens een soort van regenpak, cape of plastic zak vandaan, zodat ze niet als een verzopen katje bij hun volgende afspraak aankomen. Tja, hier spreekt de onervarenheid van deze Hollandse (die toch wel wat regen gewend is), voortaan zal ik mijn plastic boodschappentasjes maar bewaren...

To be continued!!!

Hindernissen op weg naar web 2.0

Internet is hier geen betrouwbare vriend. Je kunt of geen verbinding maken of je wordt er voortdurend afgegooid of het is zo langzaam, dat je rustig even een blokje om kunt voor de pagina geopend is. Skypen werkt ook niet echt, want ook daar wordt de verbinding voortdurend verbroken en dat belt toch niet echt heel lekker. Heb al een aantal keren geprobeerd foto's op flicker te zetten, maar dat is denk ik echt een meerjarenplan...
Maar goed de aanhouder wint, zal het dus blijven proberen en wie weet lukt het dan opeens om een filmpje te uploaden. We shall see!

De Indonesiër maakt in ieder geval (voor zover ik dat nu al goed kan beoordelen) nauwelijks gebruik van internet. Internet is hier echt nog een luxe goed. Internetcafé's zijn toch nog vrij duur (maar er zijn er wel veel) en je ziet maar heel af en toe een gratis wifi-hotspot, en dan is het dus ook nog eens heel langzaam. Veel van de mensen die ik nu voor mijn werk ontmoet hebben dan ook geen emailadres, iets dat wij ons eigenlijk niet meer kunnen voorstellen.

Web 2.0 lijkt voor hier toch echt nog een brug te ver.

Life in Jakarta

Eindelijk wat tijd gevonden om mijn blog te updaten en dat is ook wel nodig. Ben nu bijna vier weken in Jakarta en het is raar te merken hoe snel het went. Niet dat ik de culture-shock al helemaal te boven ben, maar je kunt de contrasten tussen rijk en arm heel gemakkelijk ontlopen. Zo struikel je zo ongeveer over de luxe shoppingmalls en met luxe bedoel ik ook echt luxe!! Prada, Gucci, Armani, Jean Paul Gaultier (en zo kan ik nog wel even doorgaan), marmeren vloeren, fonteinen, "diners" met alles erop en eraan, deuren worden voor je opengehouden, taxi's worden geregeld... even waan je je in New York (soort van sex and the city meets Jakarta, hoe vreemd!).
De westerse wintercollectie vliegt hier trouwens de deur uit en dat terwijl het toch echt boven de 35 graden is, erg vreemd om mensen met winterjassen te zien lopen. Ach ja, lang leve de airco!!!
Er zijn tal van luxe restaurants en hippe barretjes en je verplaatst je hier (althans ik, maar dat zal wel wat met de temperatuur te maken hebben) voornamelijk per taxi (Blue Bird of Silver Bird). Best een luxueus leventje dus.
Maar aan de andere kant zie je ook de sloppenwijken (tegen de luxe shoppingmalls aan gebouwd), bedelende kinderen, zwervers en vervallen huizen. Mensen wonen hier echt opeengepakt en als het regenseizoen straks begint (hopelijk duurt dit nog even) dan raken veel mensen hun huizen weer kwijt. De contrasten zijn hier groot, maar er is ook al veel verbeterd en ik hoop dat deze stijgende lijn zich voort zal zetten!

Denk dat ik de komende maanden erg ga genieten en hoop zoveel mogelijk van het land te kunnen zien en de Indonesiër echt een beetje te leren kennen. We zullen zien in hoeverre dat lukt...

Een kind kan de was doen

Op You Tube zijn allerlei leuke, grappige en interessante filmpjes te vinden. Ik denk dat we er allemaal al eens rondgekeken hebben.
Stap 20 van onze cursus is, zoek een filmpje op You Tube en plaats dit op je blog. Aangezien ik over een paar weken echt naar Jakarta vertrek, leek het me leuk om al iets van de stad te (laten) zien. Jakarta als zoekterm levert te veel hits om op te noemen op. Misschien kan ik straks zelf ook een filmpje met impressiebeelden toevoegen...

Dit filmpje over de rijstijl in Jakarta wil ik jullie toch even laten zien. Waar doen wij toch altijd zo moeilijk over? Gewoon starten en rijden maar, wat nou verkeersregels?! Misschien laat ik dat internationale rijbewijs toch maar voor wat het is en ga ik voor een auto met chauffeur...

http://nl.youtube.com/watch?v=Mh5CwKk-uZs

del.icio.us -- lekker makkelijk?

We zijn weer een stap verder in de web 2.o wereld. Ben nu ook de trotse eigenaar van een del.icio.us pagina. Hierbij dus weer een link

http://del.icio.us/daisys1979

Over het nut van deze pagina moet ik nog even nadenken. Het is in ieder geval leuk om te kunnen zien welke websites iemand regelmatig bezoekt en het kan je op nieuwe ideeën brengen, maar of wij dit voor ons werk kunnen gebruiken...
Denk dat we het gewoon moeten gaan gebruiken en moeten gaan kijken hoe we het kunnen gebruiken. Wat is de toegevoegde waarde van del.icio.us voor ons werk?

rollen maar...

Hierbij mijn rollyo profile...
http://rollyo.com/daisys/

Heb zelfs een persoonlijke searchroll aangemaakt over onderwijs. Wel pas twee websites toegevoegd, dus het zoeken is nog een beetje magertjes.
Vraag me wel af of dit nu echt makkelijker is dan google...

Bloglines

Mmm, bloglines.. een pagina waar al mijn interessante feeds te vinden zijn (zijn er nu alleen nog niet zoveel...). Heb wel alvast een link voor jullie, kunnen jullie de feeds in ieder geval vinden!
http://www.bloglines.com/blog/dsatijn

http://www.bloglines.com/public/dsatijn

Gmail

Tot nu toe kon ik me prima redden met mijn hotmail account, maar heb (met dank aan Maurice) ontdekt dat je via Gmail gezamenlijk aan hetzelfde stuk kunt werken, zonder allerlei versies heen en weer te sturen! En dat lijkt mij erg handig! Zeker gezien de oproep van Marije om samen aan een stuk te werken. Dus bij deze mijn Gmail adres:
dtmsatijn@gmail.com

Finding miss Daisy

Best geinig om te weten waar iedereen op vakantie of voor werk is geweest. Weet je meteen wie je om info kunt vragen als je (grootse) plannen hebt...

Daisy located

strenge woorden...

Strenge woorden van Maurice vandaag en dat terwijl ik zondag nog zo trots op mezelf was. Ik was opeens beheerder van mijn eigen weblog, heb een yahoo account aangemaakt, me aangemeld bij flickr, een library-link gemaakt, ik was hard op weg om niet langer een digibeet te zijn. Hoera!!!

Mijn eerste reactie op de strenge woorden van Maurice was dan ook "ja dag, zo werkt het hier niet". Prioriteiten moeten we zelf kunnen stellen en ik was er niet bij toen de afspraken rondom dit project gemaakt werden. Toch wil ik me inzetten voor deze pilot, maar eerder gemaakte (werk)afspraken kan en wil ik hiervoor niet verzetten.

Maar goed om deze pilot te laten slagen is er natuurlijk wel een bepaalde commitment van onze kant nodig en vandaar dat ik nu toch weer een aantal stappen verder ben, althans ik kan jullie nu mijn link naar flickr people en photos melden. Toch weer een klein hoeraatje voor mezelf...
flickrpeople
flickrphotos

Dus zoals Daan al zei, op naar "the hall of fame"!

Mijn gehele catalogus op een rijtje ;-)

Een goed boek!

http://www.librarything.com/catalog/dsatijn

Een goed begin het halve werk?

Een goed begin het halve werk, dat schijnt zo te zijn en over het algemeen kan ik dat ook wel beamen. Maar in dit geval weet ik het zo net nog niet, maar goed de eerste stap is wel gezet.

Mijn blog is een feit.

En dat voor iemand die computeren, zoals dat met een inmiddels ouderwets woord heet, ook echt niet leuk vind. Thuis zijn we nooit verder gekomen dan de Commodore 64, mijn neefje van 5 verslaat mij met het grootste gemak met elk computerspelletje denkbaar en ik beheers net de grondbeginselen van Word.

Dit zegt wel iets over mijn score op de schaal van web 2.0.

Maar goed, je bent nooit te oud om iets te leren...dus wie weet zit ik straks uren achter de computer en geniet ik er ook nog van. En anders hoop ik dat jullie in ieder geval zullen genieten van mijn belevenissen...