Jakarta in beweging!

In Indonesië zie je geen dikke mensen (op een paar rijke en dus dikke chinezen na dan) en is er waarschijnlijk ook geen sprake van obesitas. Toch voert de overheid een actief beleid op beweging. Dit gebeurt niet via campagnes en tv-spotjes, maar gewoon door beweging te verplichten. Werk je hier bij de overheid dan is bewegen dus verplichte kost. Elke vrijdagochtend worden de medewerkers in rijen opgelijnd op het plein voor het overheidsgebouw in kwestie en krijgen ze minimaal een uur les in aerobics, ritmische gymnastiek of bodypump. T-shirts worden uitgedeeld en de gymschoenen worden na afloop in een tasje aan de kapstok gehangen (brings back memories of kindergarden, niet?!). Erg grappig om al die ambtenaren zich voor de afwisseling eens fysiek in het zweet te zien werken. Of het effectief is weet ik niet, maar als je op vrijdagochtend door de stad rijdt (altijd in een auto, want lopen of fietsen is hier echt onmogelijk, so far voor een pro-bewegingsbeleid van de overheid), heb je in ieder geval iets leuks om naar te kijken! Misschien zouden we dit in Nederland ook moeten invoeren. Elke vrijdagochtend op het Malieveld het goede voorbeeld geven…wie doet er mee?

Dit was het dan, mijn laatste verhaaltje over het leven in Indonesië. Zes maanden wonen en werken in Indonesië zit er alweer op. De tijd is echt veel te snel gegaan. Hoewel Jakarta in eerste instantie vooral enorm groot, chaotisch en vies leek, weten we nu onze weg hier prima te vinden en hebben we het erg naar ons zin. Kortom we zouden nog wel wat langer willen blijven en dan vooral ook nog wat mooie reizen maken. Sulawesi, Papua en de Molukken staan bijvoorbeeld nog op ons verlanglijstje, dus ik denk dat we hier zeker nog terug gaan komen en dat is dan weer een mooi vooruitzicht! Indonesië is echt een heerlijk land.

Vandaag mijn laatste werkdag, spullen inpakken (en dat zijn er inmiddels behoorlijk wat) en dan door naar Sydney. Ons avontuur zit er gelukkig nog niet helemaal op. We gaan eerst nog een paar dagen naar Sydney en daarna drie weken naar Nieuw-Zeeland. Beginnen er al mensen jaloers te worden? Ik heb er in ieder geval erg veel zin in, maar ook heel veel zin om iedereen straks in Nederland weer te zien. Dus tot snel!

Mister President himself

Nederlandse hoogwaardigheidbekleders lopen de vloer hier letterlijk plat. In het half jaar dat ik hier nu woon en werk, is er een hele rij aan ministers, staatssecretarissen, kamerleden, commissarissen van de koningin, etc. voorbij gekomen. En al deze mensen verwachten een groots ontvangst hier in Indonesië. Aangezien Indonesiërs naast gastvrij ook nog eens zeer beleefd zijn, worden dit soort verzoeken dus zelden of nooit afgeslagen en krijgen al deze bezoekers op z'n minst de vice-president te zien. Mooi, dat dat zo werkt. Kunnen wij Nederlanders nog een voorbeeld aan nemen.

Neemt niet weg dat ik toch wel erg blij verrast was met het nieuws dat ik nu ook zelf mister President himself zou ontmoeten. Althans ontmoeten, in ieder geval in levende lijve zien en misschien heel even snel zijn hand schudden. Uiteindelijk is het gebleven bij zien en heb ik dus maar snel wat foto's gemaakt om dit fantastische moment vast te leggen. Mijn talent als paparazzi fotograaf moet zich wel nog verder ontwikkelen, maar de echte kenners zullen hem toch wel herkennen als meneer Susilo Bambang Yudhoyono.

Toch best bijzonder. Het wordt tijd dat ik Bea ook maar eens op ga zoeken...